Ik krijg al de hele dag vragen van mensen waarom toprestaurants als El Celler de Can Roca en Osteria Francescana niet meer in de TOP 50 van de wereld staan. Allebei toprestaurants, die ooit zelfs op één stonden, en nu nergens meer te bespeuren zijn. Wat is er fout gegaan? Niks.
De reden voor hun verdwijnen is namelijk heel simpel. De organisatie van The 50 Best Restaurants heeft dit jaar besloten dat restaurants die ooit het absolute goud hebben behaald, en dus ooit eens op de nummer 1 terecht zijn gekomen vanaf nu in een soort van erelijst terechtkomen, met enkel de allergrootsten. En ze staan dus niet meer in de gewone lijst.
Daar zijn verschillende redenen voor. Het zorgt voor wat meer spanning en variatie in de lijst. En het zorgt er ook voor dat de voormalige nummer 1-restaurants van de wereld de vervelende afgang bespaard blijven om te zakken in de lijst. Dat is bijvoorbeeld de reden waarom ook The Fat Duck niet meer in de lijst staat, die stond ook ooit op 1 namelijk, maar stond nu veel lager genoteerd.
Dat Noma er wel weer instaat is omdat het restaurant zich op een andere plaats heeft gevestigd, en ook een (min of meer) andere naam heeft gekregen. Het heet nu Noma 2.0.
Ik geef toe dat dat qua redenering natuurlijk een dubbeltje op z’n kant is. Want aangezien het nieuwe Noma alweer op 2 staat, en de nieuwe nummer 1 volgend jaar ook niet meer mee mag dingen naar goud, bestaat de kans uiteraard dat Noma 2.0 volgend jaar weer de winnaar wordt… Toch wat vreemd. Moeten alle toppers dan een 2.0 en later zelfs 3.0 of 4.0 achter hun naam zetten en op zoek gaan naar een nieuw pand, willen ze nog eens kunnen winnen?
Anderzijds, Tickets van Albert Adria is ook een soort van hedendaagse en lossere voortzetting van het vroegere El Bulli en staat toch ook alweer mooi op 20. Maar soit, maakt niet uit. Als je maar weet dat dat de reden is waarom sommige toppers niet meer in de lijst staan.
We gaan richting het weekend en daar hoort een gerecht bij dat je makkelijk kunt delen. Deze zomerse quiche met courgette en Comté-kaas is een lichtere versie van de klassieker, perfect voor een lente-picknick of lunch … Lees meer
Nu ik op vakantie ben in Thailand vind ik het ook leuk om wat gerechten met een Thaise toets met jullie te delen en vandaag zij dat oesters, geïnspireerd door de smaken die ik hier momenteel overal om me heen proef … Lees meer
Ben je ook zo dol op die momentjes dat je in de koelkast kijkt en denkt: “Wat moet ik nú weer met dat restje kip of die twee eenzame lepels spaghettisaus … Lees meer
In april krijgen we weer zin in die zilte smaken van de zee, en haring is dan een fantastische keuze. Deze salade met geroosterde paprika en citrusdressing is licht, gezond en barst van de vitamines … Lees meer
Terwijl ik de Thaise keuken ontdek, breng ik jullie vandaag een recept met een Oosterse twist van iets dichterbij. Dit gerecht met lamsgehakt en aubergine is een geweldige variatie op de klassieke lasagne … Lees meer
Toen ik de kalender bekeek en zag dat 6 april is uitgeroepen tot de ‘Dag van de Verse Tomaat’, fronste ik eerlijk gezegd even de wenkbrauwen. Als Would Be Chef probeer ik altijd de seizoenen nauwgezet te volgen, en mijn buikgevoel zei me direct: is dat niet wat aan de vroege kant … Lees meer
Een zalige klassieker op deze paasmaandag? Daarvoor ben ik nog eens gedoken in het boek dat mijn mama samen met mij enkele jaren geleden uitbracht: Mijn Mama’s Kookboek, de laatste exemplaren daarvan zijn nu nog te koop op www … Lees meer
Zondag vraagt om iets fris en elegants, zeker als de eerste echte lentezon doorbreekt. Tonijn heeft die verfijnde smaak die weinig extra nodig heeft, maar de combinatie met appel geeft die nodige frisse ‘crunch’ … Lees meer