Op 7 april is het Wereldgezondheidsdag, een jaarlijks moment waarop de Wereldgezondheidsorganisatie wereldwijd aandacht vraagt voor ons kostbaarste bezit. Het is een dag die me doet stilstaan bij de kwetsbaarheid van ons lichaam, want laten we eerlijk zijn: een groot deel van onze gezondheid ligt simpelweg niet in onze eigen handen. Veel is genetisch bepaald en ziektes kunnen je helaas zomaar overvallen, hoe hard je ook je best doet; garanties krijg je in het leven nooit. Maar er is ook een deel dat wél onze eigen verantwoordelijkheid is, en dat besef je vaak pas als de onbezonnenheid van de jeugd wat naar de achtergrond verdwijnt.

Als ik terugkijk op de periode tussen mijn twintigste en pakweg mijn 38ste, dan leefde ik er eerlijk gezegd maar op los. Ik ging vaak uit, dronk graag mijn glas alcohol en at waar ik zin in had, wat meestal neerkwam op veel en niet altijd even gezond. Sporten vond ik in die tijd oprecht vervelend en ik deed er dan ook nauwelijks aan. Gelukkig heb ik nooit gerookt, maar verder was mijn levensstijl allesbehalve voorbeeldig. Pas in 2011, nu zo’n vijftien jaar geleden, heb ik gelukkig op tijd de spreekwoordelijke klik kunnen maken. Sindsdien ben ik, weliswaar met wisselend succes en de nodige ups en downs, heel bewust met beweging bezig. Het begon met wandelen, maar ondertussen is daar ook krachttraining bijgekomen en ik moet toegeven dat ik me sindsdien echt veel gezonder en fitter voel.

Ik ben me er terdege van bewust dat een gezonde levensstijl geen ondoordringbaar schild is, maar het deel dat ik wél zelf in de hand kan houden, daar wil ik vandaag de volle verantwoordelijkheid voor nemen. Onze gezondheid is ons goud; aan alle andere zaken in het leven kun je werken, maar je fysieke welzijn is de absolute essentie en de basis van alles. Dat lijkt me een belangrijke gedachte om op deze Wereldgezondheidsdag even bij stil te blijven staan, terwijl we proberen die balans tussen genieten en zorg dragen voor onszelf te bewaken.