Ik sport bijna elke dag. Lange wandelingen, minstens een uur in de gym, vaak meer. Beweging is mijn uitlaatklep, mijn energiebron, mijn ritme. Sommige mensen zeggen dat ik overdrijf – en eerlijk gezegd, soms hebben ze gelijk. Mijn papa, André, is nochtans mijn grote voorbeeld, en niemand is zo kritisch als hij. Papa is een sportman in hart en nieren, vroeger was hij zelfs nationaal trainer atletiek. Hij heeft het me al vaak gezegd: “Je lichaam wordt niet sterker van enkel trainen, maar ook van herstellen.” Hij weet natuurlijk waar hij over praat. En toch… ik ben koppig. Altijd al geweest. Als ik ergens voor ga, dan ga ik er vol in. Ik heb een beetje aanleg voor fanatiek zijn, voor overdrijven – ik geef het toe.

Ik weet nochtans maar al te goed dat rustdagen essentieel zijn. Niet alleen om blessures te voorkomen, maar ook om mentaal scherp te blijven. Ik voel het ook: mijn herstel gaat duidelijk trager als ik blijf doorduwen, mijn prestaties stagneren dan soms. En toch blijf ik het moeilijk vinden om echt stil te vallen. Alsof ik dan iets verlies, of achterop raak. Maar ik begin te leren – langzaam. Een rustdag nemen is geen teken van zwakte. Het is een vorm van respect: voor mijn lichaam, mijn geest, en alles wat ik nog wil bereiken. Dus ja, ik weet dat rust ook trainen is. Nu nog leren om er elke dag naar te handelen.

Wil je meer inspiratie over mijn wandelen en hoe sport mijn leven heeft veranderd, en ook dat van jou gezonder zou kunnen maken, lees dan Waarom Wandelen, mijn sportieve bestseller, die hier te koop is.