Ik krijg af en toe de vraag van een journalist: wat zou jij eten als het je laatste avondmaal zou zijn?
Ik vind dat eigenlijk een bijzondere gedachte, want ik hoop zo ontzettend hard dat ik op een dag gewoon rustig mag vertrekken in mijn slaap. Niet binnenkort hoor, maar ergens tegen 2074 of zo, dan ben ik 101.

Ik hoop dat ik het leven dan nog altijd kan vieren, al zal het wat trager zijn en misschien wat minder in de gym. Maar ik hou zo hard van het leven dat ik nog lang wil doorgaan. En dan mag ik plots, als een dief in de nacht — letterlijk — het hazenpad nemen.

Wat ik de avond voor mijn plots heengaan dan heb gegeten, maakt eerlijk gezegd niet zoveel uit. Misschien wordt het iets eenvoudigs, comfortfood, of net iets heel chiques. Want ik ben absoluut van plan om tot mijn oude dag geregeld uit te gaan eten. Schuif mijn rolstoel maar gewoon aan tafel als ik er zelf niet meer heen kan huppelen.

Toch snap ik de vraag wel. Wanneer iemand vraagt naar je laatste avondmaal, bedoelt die eigenlijk: wat is je lievelingseten? En daar moet ik niet te lang over nadenken. Kaviaar, kreeft, foie gras… allemaal heerlijk, maar geef mij maar moeders kost uit mijn kindertijd.

En dan liefst van al: hesperollekes met witloof, met een goed krokant korstje van kaas en paneermeel er bovenop. Goddelijk is dat. To die for, zeggen ze in het schoon Engels — maar dat ben ik, voor alle duidelijkheid, voorlopig absoluut niet van plan.

Recept

De witloof rolletjes van mijn meme julia

Nooit vergeet ik de prachtige weekends en de heerlijke vakanties die ik bij mijn Pepe Pierke en Meme Julia mocht doorbrengen in hun kleine boerderijtje in Merelbeke. Meme en pepe waren allebei doodgewone, maar hardwerkende, lieve volksmensen. Ze waren niet rijk, maar ze genoten van het leven met volle teugen … Lees meer