De woordvoerder van het Federaal Agentschap Voor De Voedselveiligheid  (FAVV) wordt, zo hoorde ik in het nieuws, met de dood bedreigd. Dat is gruwelijk, verwerpelijk, en meer dan not done. Laat ik dat alvast duidelijk maken. Goed dat de dame klacht heeft ingediend. Hopelijk worden de mensen die zo’n doodsbedreiging uiten hiervoor zwaar gestraft.

Nadat het FAVV een tijdje terug had aangekondigd dat ze het door de 23-jarige studente Selena Ali illegaal uit Peru meegebrachte katje Lee willen euthanaseren om alle risico’s op het mogelijk binnenbrengen van hondsdolheid in België te vermijden, is er in ons land een hele grote, behoorlijk emotionele polemiek ontstaan.

Van in het begin dat het nieuws tevoorschijn kwam ben ik mee in de bres gesprongen voor het katje. Ik ben een enorme kattenliefhebber, en een diertje dat daar zelf niet heeft om gevraagd nu per se willen afmaken, dat valt gewoon niet lekker bij me. Ik denk dan meteen: please, zoek toch samen naar een andere oplossing, die moet er toch zijn?

Op de sociale media, en ook op de radio, heb ik er daarom voor gepleit om een oplossing te zoeken. Maar toen het Federaal voedselagentschap aankondigde sowieso tot euthanasie over te gaan werd ik echt kwaad. Een dwangsom van 5000 euro per uur dat Lee niet werd overgedragen en vooral een spreekverbod met de pers en op sociale media voor Selana Ali met zelfs een dwangsom van 1000 euro per inbreuk vond en vind ik er zwaar over.

Op de radio hadden we een interview met een woordvoerder van de crisiscel binnen het FAVV. Een interview waar ik, eerlijk is eerlijk, niet erg genuanceerd of onpartijdig aan begonnen ben. Ik was boos en verontwaardigd, en dat is niet meteen de garantie voor een neutraal gesprek. Ik vond namelijk dat er een menselijke oplossing moet gevonden worden voor katje Lee. En vooral de geëiste dwangsommen en het spreekverbod, vanuit een overheidsdienst, stoorden me immens. Censuur moeten we nooit aanvaarden.

Eerlijk: de woordvoerder van het FAVV wou de luisteraars vooral duidelijk maken dat hondsdolheid een afschuwelijke ziekte is die 100 procent dodelijk is. Daar heeft hij ook absoluut gelijk in. Hondsdolheid is afschuwelijk, en leidt tot een gruwelijke dood voor dier en mens. En het binnenhalen van een dier dat niet in quarantaine is gegaan en nu dus een nieuw virus kon binnenbrengen, is een risico dat het FAVV absoluut wil vermijden. Dat bleef de man herhalen.

En ik bleef me intussen vooral kwaad maken. Omdat ik wou horen van de woordvoeder waarom zo’n drastische middelen als censuur worden ingezet, en zulke dwangsommen worden geëist. Dat was toch buiten proportie? Wilden ze niet vooral een voorbeeld stellen? Dat wou ik horen. Daar ging de man niet echt op in. Hij bleef maar herhalen dat de ziekte zo dodelijk is en dat de studente een illegale en onverantwoorde daad had verricht door Lee mee te brengen naar ons land. En het katje moest en zou afgemaakt worden.

Ik moet eerlijk zeggen: de sms’jes en berichten via de Joe app stroomden binnen. Mensen die blij waren en trots dat we het voor het onschuldige diertje opnamen. Dat had ik wel verwacht, want onze luisteraars zijn ontzettend grote dierenliefhebbers, net als ik.

Maar eerlijk is eerlijk: er kwam ook een stortvloed aan berichten van trouwe luisteraars die het 100 procent oneens met me waren, en zicht ontzettend stoorden aan mijn aggressieve toon ten opzichte van een man die ook maar zijn werk deed. Ze zeiden zelf dat ze een beetje ontgoocheld waren in hun favoriete ochtendshow. Niet iedereen volgde mijn redenering. Integendeel. Er was ook heel veel sympathie en begrip voor de woordvoerder van het FAVV.

Ook in het weekend bleef het reacties regenen op mijn uitspraken op Twitter. En ik ben wel geschrokken. De angst voor het binnenbrengen van een nieuw virus zit er stevig in bij de Vlamingen. En terecht. De studente wordt dan ook massaal veroordeeld. En ja, dat begrijp ik. Ze heeft sowieso een onverantwoorde daad gesteld, want de regels zijn duidelijk: je mag geen diertjes vanuit landen als Peru binnenbrengen bij ons zonder ze eerst drie maanden in quarantaine te stoppen. Wat ze deed was dom en niet wettelijk.

Maar er is ook ontzettend veel steun voor het FAVVV, dat volgens de meeste mensen gewoon doet wat ze moet doen: regels toepassen. De mogelijke euthanasie van katje Lee is volgens hen niet de schuld van het FAVV maar van de studente die de poes mee het land binnenbracht. En het feit dat mensen zoals ik blijven pleiten voor een andere oplossing, maakt heel veel mensen boos. Dood het katje zo snel mogelijk zeggen ze. En eerlijk: ook niet altijd genuanceerd. Sommige berichten aan mij zijn op het randje van bedreigend.

Ik ben echt geschrokken van de heftigheid van de reacties. Ik sta immers altijd open voor andere meningen, en als ik me vergis, dan vind ik dat ik dat ook toe moet geven. Ik blijf echter wel bij mijn standpunt dat je alle middelen uit moet putten om de kat nog te redden. Misschien is een quarantaine in Nederland een oplossing, zoals sommige wetenschappers suggereren. Misschien zijn er nog andere oplossingen. Blijf daar toch nog even naar zoeken alstublieft.

Daarnaast blijf ik de manier waarop dit is aangepakt van het FAVV niet echt OK vinden. Een spreekverbod opleggen en gigantische dwangsommen, dat vind ik buiten proportie. Er gebeuren in dit land wel grotere misdaden die nauwelijks bestraft worden. En censuur ga ik echt nooit aanvaarden. Het is net door te discussiëren dat we tot inzichten komen.

Maar ik begrijp ook wel dat hondsdolheid een ziekte is waar niet mee te lachen valt. Mensen kunnen het niet op elkaar overbrengen, maar dieren wel op elkaar èn op mensen en de mortaliteit zowel bij dier als bij mens is 100 procent. Het is een gruwelijke ziekte die we echt niet opnieuw moeten importeren. Het is correct van de FAVV dat ze daar streng in zijn. Laat het duidelijk zijn voor iedereen die straatkatten of honden wil meebrengen vanuit het buitenland: begin er niet aan. Het is niet wettelijk en gevaarlijk. Er zijn diertjes genoeg in onze asielen die we kunnen redden.

Ik heb ook gemerkt dat ik zeker op de radio toch een beetje moet uitkijken wanneer ik mijn emoties de overhand laat nemen tijdens een interview. Ik was oprecht boos op de aanpak van het FAVV en wou dat duidelijk maken aan de woordvoerder en aan de luisteraars, maar daardoor ging ik aan de essentie voorbij: dieren illegaal ons land binnenbrengen is gevaarlijk en daarom verboden. De man bleef het maar herhalen maar ik bleef ook maar zeggen dat ze met een kanon op een mug aan het schieten waren.

Er luisteren elke dag vele honderdduizenden mensen naar onze ochtendshow. We draaien vooral muziek en proberen mensen goed gezind naar hun werk te begeleiden. Soms zijn er rond actuele thema’s ook discussies en meningsverschillen. Tussen Anke en mezelf. Maar ook tussen luisteraars onderling, en tussen onszelf en de luisteraars. Dat mag zo, dat moet zeker kunnen. Als we altijd over alles dezelfde mening hadden, dan werd het toch maar saai.We zijn verschillende mensen met verschillende opinies en meningen. Oef.

Maar zelden loopt het zo uit de hand als vrijdag. We kregen enorme steun van een groot deel van de luisteraars, die ook hoopten op een goede afloop voor het katje. Maar ik kreeg ook heel veel kritiek, omdat ik de woordvoerder van het FAVV zo hard aanpakte en weinig begrip toonde voor z’n echte boodschap: hondsdolheid is levensgevaarlijk, en we gaan absoluut niet toelaten dat er nog een ander gevaarlijk virus wordt binnengehaald in ons land.

Mijn conclusie: ik blijf tot op vandaag hopen op een goede afloop. Het katje heeft hier niet om gevraagd, en de kans dat het ziek is, is ontzettend klein. Dat zeggen zelfs de experts. maar goed, uitgesloten is het niet 100 %. Dus risico’s nemen is sowieso geen optie.

De studente had Lee, ondanks haar dringende repatriëring wegens corona, waardoor ze de quarantaineregels niet heeft kunnen respecteren, echt niet mogen meenemen. Wetten zijn wetten en deze zijn er om ons en onze huisdieren te beschermen. En het FAVVV doet hier ook maar z’n werk. De manier waarop blijft me wel storen. Censuur is absoluut niet OK. Daar blijf ik het moeilijk mee hebben.

Maar ook: ik moet altijd, zelfs in emotionele verhalen, de beide kanten van een verhaal een eerlijke kans geven op de radio. Zelden ga ik vooringenomen een gesprek in. Maar nu heb ik dat voor een stuk wel gedaan. Laat ik dat soort aanpak maar niet teveel herhalen. Onze luisteraars houden van onze eerlijkheid en van het feit dat we onze opinies delen, ze snappen dat we soms geraakt zijn door een verhaal, of verontwaardigd, maar ze houden er niet van wanneer maar één kant van het verhaal wordt verteld. Dat is niet de taak van hun favoriete ochtendshow.

Ik hoop nog altijd dat er op één of andere manier een oplossing is om Lee te laten leven. Ik hoor dat er achter de schermen hard gewerkt wordt aan een leefbaar en veilig compromis. Wie weet. Dat zou mooi zijn.

Maar, laat ik ook duidelijk zijn, en ik herhaal het expliciet, doodsbedreigingen aan het adres van een woordvoerder van een overheidsinstantie die ook maar haar werk doet, zijn wansmakelijk en absoluut not done. Ik wil me daar onwaarschijnlijk van distantiëren, en heb daar uiteraard niks mee te maken. Mensen die anderen bedreigen, en al zeker met de dood, moeten zwaar bestraft worden. Ik wens deze dame dan ook heel veel sterkte toe.

En nu ga ik Gilbert, onze kat even knuffelen. Het is de liefste kat van de wereld. Hier geboren en getogen en een belachelijk gelukkige binnenhuiskat. Van hondsdolheid is hier gelukkig helemaal geen sprake. Van katdolheid wel. Ik ben dol op dat beest.