Ik let altijd goed op dat ik niet te zwaar eet. Niet teveel vet. Niet teveel suiker. Eén voordeel: ik ben geen snoeper. Op restaurant zal ik de dessertkaart ook bijna altijd links laten liggen. Liever wat meer hartig dan wat meer zoet. Maar er is één uitzondering: ik lust wel eens een stukje chocolade. Nooit met grote hoeveelheden, dat niet. Maar af en toe een stukje vind ik wel lekker.

En dan komt nu het rare, mijn guilty pleasure, zeg maar: als ik een stukje chocolade eet, dan drink ik er altijd iets bij. Bij pure zwarte chocolade vind ik een glas ijskoud water ongelofelijk lekker. En wanneer ik een stukje melkchocolade eet dan drink ik er erg graag een glas melk bij. Vraag mij niet waarom.

Bij dat laatste denk ik dat het iets met m’n jeugd te maken heeft. Vroeger als kind dronken wij namelijk altijd melk bij het ontbijt, en ook bij de boterhammetjes ’s avonds. En we kregen wel eens een latje melkchocolade bij de boterham. Misschien is het die associatie die het doet in mijn rare hersenpan.

Maar waarom ik graag plat water drink bij pure donkere chocolade, is mij echt een mysterie. Maar ik doe het dus wel altijd. Dan breek ik een klein stukje af van het latje chocolade en neem een slok ijskoud water, en in mijn mond proef ik dan puur geluk. Heeft er iemand dezelfde gewoonte? Of heeft er een idee waarom ik dat zo’n lekkere combinaties vind?

Oh ja, een goede single malt whisky is ook zalig bij pure chocolade. Maar niet als ontbijt natuurlijk. Maar probeer het toch maar eens na je eten. Als je trouwens ook een chocoladeliefhebber bent dan moet je dit artikel even lezen: “waarom chocolade eten echt gelukkig maakt.”