Het gebeurde vanochtend. Rond halfvijf. Ik had deze nacht nog een uurtje ge-DJ’d op een fijn personeelsfeestje in Rillaar en daardoor had ik maar een drietal uurtjes geslapen. Maar geen probleem. Na de vakantie was ik flink uitgerust en doordat ik gisteren alweer een mooie wandeling had gemaakt was ik gezond moe en dan slaap ik altijd wel goed. Maar de wekker kwam wel vroeg, midden in mijn diepste slaap. Wellicht daardoor was ik vanochtend wat verstrooid toen ik na de deugddoende douche mijn laptop nog vlug in het beschermhoesje stak en de trap afdaalde op m’n sokken, richting ijskast voor een drankje om de dag te starten.

En in de gang ging het fout. De laptop zat blijkbaar niet goed in het beschermhoesje, gleed uit mijn handen en viel met het volle gewicht en net met de punt op mijn grote teen, exact op die paar vierkante millimeter waar m’n nagel begint. Ik kermde het uit van de pijn en viel zelfs op de grond. Eerst dacht ik nog even dat het die typische pijn was die je voelt wanneer je je teen tegen een tafelpoot stoot: heel heftig is die, maar die gaat ook wel snel over. Maar dit was erger. De scherpe pijn verbijtend reed ik naar Vilvoorde en daar aangekomen ontdekte ik dat m’n sok helemaal onder het bloed zat. En de pijn was stevig, de hele ochtend en de vergaderingen van ons ochtendteam lang. Gelukkig had Anke pijnstillers mee, of ik had alle afspraken moeten cancelen.

Toen ik mijn dokter belde rond de middag stuurde hij me meteen een voorschrift om foto’s van de gekwetste teen te laten maken in het ziekenhuis in Bonheiden. Het verdict was duidelijk: een barstje, zeg maar gerust een breukje in mijn rechtse grote teen. Pijnlijk. Plus een nagel die donkerblauw zag. Mijn dokter heeft die dan opengeprikt om het bloed letterlijk vanonder m’n nagel te halen. Kijk, zo’n breukje geneest wel. Er zijn ergere dingen in het leven. Maar… de komende vier a vijf weken mag ik absoluut niet wandelen om de bot-aanmaak te stimuleren en er voor te zorgen dat ik geen chronische last aan die teen krijg. En kijk, dat is echt, echt niet tof.

De eerste twee maand van het jaar kon ik nauwelijks wandelen door een scheurtje in mijn linkerkuit. Daarna had ik een beginnende longontsteking. Eigenlijk ben ik nog maar een twee à drietal weken weer echt aan het wandelen, en het is nodig, want de weegschaal kreunde weer wat. En net nu ik weer vertrokken ben, heb ik dit belachelijke accident voor.

Ik ben redelijk slecht gezind. Wandelen, mijn grootste hobby naast koken, zit er dus echt niet meer in tot eind me begin juni. Dedju. Fietsen mag wel. Maar de komende weken wordt het slecht weer. En ik ben al niet zo’n ervaren fietser. Is door de regen rijden dan wel een optie?

Daarom overweeg ik een hometrainer aan te schaffen, om binnen te rijden. Want ik moet en zal sporten. Ik snak naar beweging. Heeft iemand een tip: wat is een goede hometrainer? En vooral: rij je daar ook echt op? Of is dat zo anders dan buiten wandelen dat de moed me snel in de schoenen zal zinken? Want zo’n ding kopen (vanaf welk bedrag heb je al een behoorlijk apparaat?) en die dan links laten staan is sowieso geen goed plan.

Alle goede raad is welkom, stuur me please even jouw tips. Ook als je ervaring hebt met gebroken tenen? Duurt het echt een maand tot ik weer echt wandelen kan? Laat hier even iets weten.