Augustus vorig jaar. Midden in de zomer. Toen heb ik een beslissing genomen die ik al vaker in mijn leven had genomen, maar deze keer voelde het anders. Ik ging er iets aan doen. Aan mijn overgewicht. Ik ben eigenlijk een jojo sinds jaar en dag. Periodes waarin ik strakker stond en me goed voelde wisselden zich af met fases waarin ik de teugels liet vieren. En dan werd ik weer zwaarder. Dat had dan te maken met vermoeidheid, drukte, stress… het leven zelf, denk ik. Maar deze keer wou ik het echt anders doen. Dus ben ik beginnen tellen. Dag 1. Dag 2. Dag 3. In mijn agenda duidde ik élke dag aan als een nieuwe dag in een nieuw leven. En vandaag, terwijl ik dit schrijf, zitten we aan dag 431.

Ooi woog ik 114 kilo, maar vorig jaar ben ik van 95, 96 kilo gelukkig weer naar rond de 80 kilo gegaan. En ik voel me daar goed bij. Ik ben veel gaan wandelen, elke dag mijn 10 kilometer, fanatiek gesport, krachttraining (want eens je boven de 50 bent, zijn spieren geen overbodige luxe). Ik probeer gezonder te leven. En dat lukt, al meer dan een jaar.

Maar de laatste weken is er iets aan het veranderen. Het is herfst. De dagen worden korter. Het weer is grauw, grijs, nat. Ik ben moe. Niet zomaar een beetje moe, maar van die moeheid die diep zit. En dat heeft ongetwijfeld ook te maken met de drukke agenda. Sinds augustus ben ik non-stop bezig geweest. Elke ochtend vroeg opstaan voor mijn radioprogramma bij Joe, de DJ-sets in het weekend, sociale verplichtingen, etentjes, vrienden die langskomen… Alles samen: dit is de drukste periode van mijn leven geweest. En ik ben toch ook al 52.

En nu kijk ik in de spiegel. En alles is nog oké hoor. Ik ben misschien een kilo, anderhalve kilo bijgekomen. Maar ik voel het. Dit is zo’n moment waarop ik moet opletten. Want dit is exact hoe het altijd begint. Het begint met een glaasje wijn bij het aperitief. Met iets minder streng zijn voor mezelf. Met het excuus dat het “nu even druk is”. En voor je het weet, gaat het gewicht weer omhoog. Niet plots, niet schokkend. Maar beetje bij beetje. Halve kilo per halve kilo. En als je niet uitkijkt, ben je weer terug bij af.

Ik wil dat niet. Ik bén al zo ver gekomen. En toch voel ik: dit is een kantelpunt.

Misschien herken jij dat ook wel. Dat gevoel van: er is nog niets aan de hand, maar als ik nu niet oplet, als ik nu niet blijf volhouden, dan verlies ik wat ik heb opgebouwd. Het is een soort alertheid die je moet blijven vasthouden. En soms vraag ik me af of dat lijkt op wat mensen met een verslaving beschrijven: dat constante waken, zelfs als het goed gaat.

Ik heb vier jaar geleden mijn boek Waarom Wandelen uitgebracht. Dat is een groot succes geweest. En eerlijk: ik zou het zelf nog eens moeten herlezen. Want wandelen is en blijft wat mij helpt. Ook nu nog. Alleen: het gaat moeilijker. Het gaat trager. Ik moet mezelf opnieuw motiveren. Misschien is het schrijven van deze column wel mijn manier om wakker te blijven. Om mezelf eraan te herinneren: laat het nu niet los. Want ik weet: ik ben een natural born jojo. En precies daarom moet ik extra alert blijven.

En misschien denk jij bij het lezen van dit stuk: “Amai, dat herken ik.”

Dus ik gooi het open: heb jij dat ook? Van die momenten waarop je voelt: het gaat nog goed, maar ik moet opletten? Dat het gevaar niet is dat je gevallen bent, maar dat je het zó voelt komen?