Ik doe het nu al sinds mijn achttiende: ochtendshows presenteren en dat combineren met vaak heel late dj-sets in het weekend. Ik ben een ochtendmens, dat is duidelijk, maar ik heb ook het geluk dat ik mijn bioritme makkelijk kan plooien naar andere momenten. Gemiddeld slaap ik in de nacht van half twaalf tot vier uur, een uurtje of vier à vijf dus, en dat vul ik door de week aan met een flinke siesta in de namiddag. Daarnaast werk ik hard en sport ik veel. Dat moet ook wel, want als levensgenieter zou ik anders heel snel weer te zwaar worden. Toch besef ik dat, hoe goed ik me ook voel, er een achillespees in mijn verhaal zit door die weinige slaap en vooral die onregelmatige uren.

Natuurlijk praat ik hier soms over met mijn dokter en met diëtisten die hier een duidelijke visie op hebben, want ik ben ook maar een Would Be Chef en geen wetenschapper. Wat zij me vertellen, doet me uiteraard ook wel eens nadenken. Slaap is namelijk veel meer dan alleen maar even uitrusten; het is het moment waarop je lichaam je metabolisme afstelt. Als je structureel te kort slaapt, geraken de hormonen die je hongergevoel en je verzadiging regelen volledig uit balans. Je lichaam gaat eigenlijk om meer eten vragen, specifiek om suikers en vetten, simpelweg omdat het die energie ergens anders vandaan wil halen. Je vecht dan op zo’n moment niet tegen je eigen goesting, maar tegen de chemie in je eigen bloedbaan.

Dat vele sporten is mijn grote redding, maar zonder voldoende slaap zet je je vetverbranding eigenlijk op de handrem. Als je te weinig rust, reageert je lichaam minder goed op suikers uit je voeding. In plaats van die suikers te gebruiken als brandstof voor je spieren tijdens het sporten, gaat je lichaam ze sneller opslaan als vet, en dan helaas vaak op die plaatsen waar we het liever niet zien, zoals rond de buik. Wellicht is dat, samen met mijn leeftijd, de reden waarom ik nooit helemaal van mijn zogezegde zwembandjes zal afraken. Bovendien heb je die diepe slaap nodig om je spieren te laten herstellen. Omdat mijn nachten vaak aan de korte kant zijn, is die middagsiesta voor mij geen luxe, maar bittere noodzaak om mijn systeem weer op de rails te krijgen en mijn stresshormonen te laten zakken.

De grootste uitdaging voor mij blijft de onregelmatigheid. Onze darmen hebben een eigen biologische klok en die houdt niet van plotse veranderingen. Door constant te switchen tussen extreem vroeg opstaan en die late uren achter de draaitafels, krijgt je spijsvertering telkens een kleine opdonder. Dat heeft niet alleen invloed op je gewicht, maar ook op je algemene energie en je weerstand. Ik voel me meestal prima en de discipline om te sporten is er, maar ik weet dat dit ritme een broos evenwicht blijft. Slaap is de fundering onder mijn sportprestaties en mijn gewicht. Om de levensgenieter in mij gezond te houden, moet ik die rustmomenten even serieus nemen als mijn werk en mijn sport.

Je ziet dat ik wel weet wat de gevolgen zijn van mijn bioritme switches, maar tegelijk geniet ik vooral van het leven en ik zou het niet anders willen zoals het nu is. Het is een kwestie van work hard, play hard, veel sporten en lekker eten, maar zeker zo belangrijk: gelukkig zijn in het leven en genieten. En ik beloof mezelf om zoveel mogelijk bij te slapen waar ik kan 😉