Deze week besprak ik een nieuw product op mijn foodblog: Pal’ais. Een vegan alternatief voor smeerkaas. Gemaakt van biologische amandelen en cashewnoten. Ik gaf om te beginnen al aan dat ik zelf een groot kaasliefhebber ben en dus met de nodige scepsis dit product uit heb getest. Ik ben zelf echt geen vegetariër. Een lekker stukje vlees of een visje weet ik wel te waarderen. En ik ben al helemaal geen veganist. Integendeel. Eieren en zuivel vind ik lekker, en zelfs noodzakelijk in een evenwichtig dieet.

Dit gezegd zijnde, vond ik het wel fijn om Pal’ais te proeven. Ik sta open voor alles. Ik heb respect voor elke mening. En ook al proefde ik kritisch, ik hoopte wel dat het een mooi product was, en voor mensen die uit principe niks van dierlijke producten willen (w)eten, een goed alternatief voor kaas. Mijn bespreking kun je hier lezen: Pal’ais, een vegan alternatief voor smeerkaas.

Foto: Would Be Chef

Daar wil ik het eigenlijk niet meer over hebben. Ik wil het wel hebben over sommige reacties op sociale media, op mijn aankondiging dat ik “een vegan alternatief voor smeerkaas” had uitgetest. Die waren namelijk nogal pittig. Men vroeg zich openlijk af waarom ik die “fanatieke graseters” per se wilde steunen op mijn foodblog. Volgers op Twitter zeiden me dat ze dit soort producten belachelijk vinden. En sommigen zeiden zelfs dat ze “er tegen waren.” “Voor vetariërs heb ik nog wel wat begrip, maar die doorgedraaide veganisten, sorry, die verdienen toch geen platform”. En de meest gematigden riepen iets als “kaas is kaas”. En weet je, dat is waar. Maar het gaat hier ook helemaal niet over kaas, maar over een alternatief dat je op een soortgelijke manier als kaas kunt gebruiken: op een belegde boterham, op toastjes, op pizza of in een slaatje, of verwerkt in andere originele gerechten. Want veganisten hebben toch ook recht op mooie producten. En zelfs als niet-vegetariër vind ik het fijn om eens andere nieuwe producten te gebruiken. Vandaag lekkere kaas, of een plakje ham, morgen een spread op basis van amandelen of andere noten. Wie kan daar in godsnaam iets op tegen hebben?

Ik schrik echt van de haat van sommige mensen tegenover veganisten. Ik besef natuurlijk ook wel dat het een soort van tegenreactie is. Toen ik vorig jaar in dit artikel uitlegde waarom ik zelf nog geregeld een lekker stukje foie gras eet, werd ik op sociale media ook vanuit de vegetarische en veganistische hoek zwaar aangepakt. Dat je in 2018 nog een pleidooi durft te schrijven voor een volgens hen onethisch product als foie gras, werd door veel mensen als een grote schande beschouwd en ik kan je zeggen: zelden kreeg ik meer haatboodschappen als toen. Ik heb de strafste berichten lang bijgehouden, omdat ze mij gewoon zelfs wat bang maakten. “Dat er dringend iemand een trechter in mijn strot moest komen stampen” was nog één van de gematigder reacties. Neen, fanatieke vegetariërs en veganisten zijn ook geen lammetjes, laat dat duidelijk zijn.

Maar het omgekeerde blijkt dus ook waar. Vleeseters die veganisten haten. Ik snap niet zo goed waarom. Dat is zoiets als “fanatieke hetero’s” die homoseksuelen haten. Snap ik echt niks van. Waarom heb jij als fervent vrouwenliefhebber nu eigenlijk een probleem met twee mannen die elkaar graag zien, vraag ik me dan af. In het simpelste geval zou je hen, zelfs kunnen antwoorden: “dan blijft er toch een groter aanbod aan beschikbare vrouwen over voor jullie, niet?” Wanneer iemand liever geen vlees eet, maar noten, what’s the problem? De lekkerste vleesjes bij de slager zal zo’n veganist alvast niet voor je neus wegpikken. Wees blij. Als iemand een andere levensstijl kiest, die in geen duizend jaar de jouwe bedreigt, dan is er toch niks aan de hand? Iets anders wordt het wanneer anderen hun levensstijl aan je beginnen op te dringen. Wanneer veganisten eisen dat de hele wereld veganist wordt, dan zeg ik: no way. Maar dat ze een lekkere smeerbare pasta ontwikkelen voor op hun boterham is toch gewoon fijn voor hen. En voor ons als we eens iets anders willen proeven. Kies je oorlogen toch wat zorgvuldiger uit, denk ik dan. Leef en laat leven. Gun mij mijn Jamon Iberico, en hen hun tofu.

Een vriend van me suggereerde dat het wel eens met de klimaatbetogingen zou kunnen te maken hebben. Volgens hem zijn veel gematigde en eco-realistische mensen de voorbije weken zich echt gaan afkeren van de spijbelende en betogende klimaatjongeren. In het begin vonden ze de acties nog sympathiek, maar nu begint men de Anuna’s van deze wereld irritant te vinden, en daardoor komt er een tegenreactie. Vegetariërs en zeker ook veganisten, die natuurlijk nog een stapje verder gaan wanneer het dan weer over dierenrechten gaat, zouden mee in de klappen delen.

Te groen vinden veel mensen vandaag bedreigend, en daardoor wordt er feller gereageerd. Zelfs wanneer ik een vegan product aanbeveel, of recepten deel zonder vlees of vis, word ik verweten een halfzachte te zijn geworden, een groene rakker, en zelfs: typisch links. Bijzonder verwijt, want aan de andere kant van het politieke spectrum zijn er mensen die mij verdenken van tegenovergestelde sympathieën, terwijl ik gewoon mijn buikgevoel probeer te volgen, en mijn verstand, en geef nu toch toe: “broodsmeersel” van bionoten proeven is toch niet echt een politiek statement.

Maar ja, het is wel een trend op sociale media. Mensen zijn er zo onverdraagzaam geworden. Ik snap dat persoonlijk niet. Wanneer ik een paar maand geleden in dit artikel aankondigde dat ik voortaan de vervuiling van mijn vele vluchten zou compenseren, kwam ik ook al in zo’n mediastormpje terecht. Het was nochtans Jill Peeters, die zwaar campagne voert tegen vervuiling en de opwarming van het klimaat die mij zo ver had gekregen om mijn vluchten op vrijwillige basis te compenseren! Maar ik kreeg er van beide kanten flink van langs. Mensen werden boos omdat ik mezelf iets wijs maakte: vervuilen blijft vervuilen, of ik nu meehielp om in Afrika bomen aan te planten of niet, het was zoiets als aflaten kopen, een schande, want ik bleef een schandalige vervuiler. En aan de andere kant kreeg ik serieuze kritiek van mensen die zich ergerden aan het feit dat zelfs ik mij voor het karretje van die groene klimaatgekken had laten spannen. Zoiets hadden ze niet van mij verwacht, dat ik met de ogen open in die politieke val liep vonden ze een schande. En alweer werd de kritiek op Twitter niet altijd even subtiel geuit.

De hele wereld staat met geslepen messen tegenover elkaar. We lijken allemaal wel fanatieke Club Brugge of Anderlecht-supporters geworden, en gunnen de ander geen puntje en elkaar zelfs bijna geen alternatieve mening meer. Alles is zwart-wit, en wie wat nuance probeert aan te brengen is een naïeve gek. Wel sorry, ik kan niet anders. Ik ben een groot Club Brugge-supporter, maar Marc Coucke is een goede vriend. Ik haat hem niet, integendeel. Mag dat? Ik heb een warm hart voor de Catalaanse zaak, en vindt het een schande dat politici worden opgesloten omwille van een mening, en mensen die naar een referendum gaan in elkaar worden gemept, maar ik vind de onafhankelijkheid uitroepen met een meerderheid van een half procentje ook waanzin en not done. Vervelende mening? Ik hou van lekker vlees en een mooi stukje vis, maar ik eet ook steeds vaker alternatieven. Ik vlieg nog heel vaak maar probeer dat te compenseren, ik rij met een hybride en vecht tegen voedselverspilling.

En ik hou van kaas en ik vind die amandelspread van Pal’ais best een mooi alternatief, voor zo eens af en toe. En voor mensen die geen dierlijke producten eten. Zo ben ik, iemand die zich niet in de loopgraven van mijn mening wil laten opsluiten, en zo zal ik altijd blijven. En zo zal ik blijven schrijven op deze blog en op sociale media. Of mensen dat nu fijn vinden of niet. Ik ben wie ik ben. Mossel noch vis? Ach ja, ik kan niet anders. Ik hou niet van fanatiekelingen en daar ben ik redelijk fanatiek in.