Soms zie ik van die culinaire feestdagen passeren waarvan ik denk: “Wat is dat nu weer?” Vandaag is zo’n dag, want blijkbaar vieren we wereldwijd National Lobster Newburg Day. Nu ben ik als Would Be Chef nooit te beroerd om iets bij te leren, dus ben ik op onderzoek uitgegaan. Wat blijkt? Dit is geen hip nieuw experiment, maar een rasechte klassieker uit het New York van de 19e eeuw, met een verhaal dat leest als een soapserie. Het gerecht werd beroemd in het iconische restaurant Delmonico’s, maar na een ruzie tussen de chef en een zekere kapitein Wenberg werd de naam simpelweg omgedraaid van ‘Wenberg’ naar ‘Newburg’. Zo zie je maar dat ego’s in de keuken van alle tijden zijn.

Als je naar de ingrediënten kijkt, begrijp je meteen waarom het een blijver is; het is eigenlijk de Amerikaanse, decadente neef van onze eigen videevulling of een rijke garnalencocktail, maar dan warm en véél luxueuzer. Het geheim zit hem in de techniek. Je begint met het kort aanstoven van flinke stukken gekookt kreeftenvlees in een flinke klont goede boter. Terwijl de geur van de zee je keuken vult, blus je het geheel af met een stevige scheut sherry – of cognac voor de durvers – die je zachtjes laat inkoken. Dan komt het delicate werk: je maakt een liaison door eierdooiers te mengen met dikke room. Dit mengsel roer je voorzichtig door de kreeft op een laag vuur, precies lang genoeg tot de saus bindt en fluweelzacht wordt, zonder dat het ei gaat stollen. Een snuifje cayennepeper en wat nootmuskaat zorgen voor die subtiele kick die de romigheid doorbreekt.

Het resultaat is een goudgele, glanzende traktatie die je traditioneel serveert op krokante toastpunten of in een vers bladerdeegje, precies zoals we dat bij een chique vol-au-vent zouden doen. Het is pure nostalgie in een kommetje, perfect voor wie eens iets anders wil dan de klassieke belle-vue. Ik heb de smaak alvast te pakken; soms loont het echt om die vreemde namen op de culinaire kalender eens uit te pluizen. Wie weet welk historisch feestmaal er morgen op ons wacht?