Gisteren hebben we gedineerd op restaurant. Niet het eerste beste, maar dat van Ralf Berendsen in La Bute aux Bois. Het restaurant heeft twee sterren en is één van de beste restaurants in ons land. Ik was hier al eens eerder geweest en ben grote fan van de topkeuken. Dus het is sowieso een ervaring om naar uit te kijken als je een reservatie te pakken hebt. Maar deze keer was ik nog meer excited. Je weet waarom. De restaurants zijn dicht. Al lang. Sinds oktober of zo. En nog lang. Tot in mei.

De enige restaurants waar je tegenwoordig nog kun eten, zijn die in een hotel. Het eten wordt dan in de kamer geserveerd. Omdat we lekker uit eten net als iedereen missen dachten we: komaan we gaan eens reserveren. En vooral omdat het een legale en ook veilige manier is om nog eens op restaurant te kunnen gaan. Het verslag van ons diner, met foto’s en al, komt er snel aan. Maar ik kan je nu al zeggen: het was fantastisch.

“Tof, maar eerlijk, dat is toch niet hetzelfde?” hoor ik je denken. Dat is waar en niet waar. Ten eerste; het is sowieso even lekker als wanneer je het beneden in het restaurant zou eten. De chef kookt de pannen van het dak. Maar wat het ook heerlijk maakt: het wordt op prachtige borden geserveerd en niet in kartonnen bakjes. Het wordt voor je deur op een tafeltje geplaatst met een woordje uitleg bij, want de deur hou je open. En de sommelier kiest heerlijke wijnen, die hij met een mondkapje op in het deurgat komt voorstellen. Het is allemaal net echt.

En dat is wat ik meer dan ooit herontdekt heb gisterenavond. Op restaurant gaan gaat in de eerste plaats over eten, dat blijft overeind, maar het gaat over zoveel meer. Lekker eten kun je thuis ook maken. Zelfs take away is geestig. Maar uit eten wordt pas een belevenis als er mensen aan te pas komen die de kunst van de hospitality beheersen. De manier waarop je in een restaurant ontvangen en bediend wordt maakt het verschil. De chef, de obers, de sommelier, hun vakkennis en babbel maakt van uit eten zoveel meer als je honger stillen.

Het was zalig om dat nog eens te ervaren. En daarom kijk ik zo uit naar 1 mei. Want eten op de kamer was heerlijk, maar eten aan een tafel in een restaurant of op een terras, bediend door fantastische mensen uit de horeca, die zich na maanden thuis zitten weer zullen smijten als nooit tevoren, dat wordt pas een feest. Ik hoop mijn tafeltjes gereserveerd te krijgen, want druk zal het wel worden overal in de restaurants. Want ik denk dat we er allemaal naar snakken om weer heerlijk te gaan tafelen en weer professioneel bediend te worden…

Ja. Eén ding is me gisteren nog maar eens duidelijk geworden: mensen maken het verschil. Dus daarom een boodschap aan alle horecapersoneel: hou nog even vol. Heel het land kijkt er naar uit om weer van jullie vakmanschap te genieten.