Als we heel eerlijk zijn, was onze Vlaamse keuken vroeger toch een tikkeltje eenvoudiger, maar daarom absoluut niet minder lekker. Wie herinnert zich niet de tijd waarin er werkelijk bijna elke dag gekookte aardappelen op het menu stonden? Het was de absolute basis van elke warme maaltijd en we dachten er niet eens bij na. Natuurlijk was het groot feest als er eens smeuïge puree op tafel kwam, of wanneer de friteuse werd aangezet voor verse, goudgele frietjes. En mijn mama maakte daarnaast ook ontzettend graag gebakken aardappeltjes van de overschotjes. Maar tussen al die klassieke bereidingen is er één specifieke specialiteit uit onze jeugd die me altijd is bijgebleven en die we tegenwoordig helaas veel te weinig meer zien: steenbakkersfriet.

Voor wie zich afvraagt wat dat nu precies is, wel, dat is pure nostalgie en Vlaamse folklore op je bord. De naam komt niet zomaar uit de lucht gevallen, want deze bereiding vindt zijn oorsprong bij de hardwerkende arbeiders in de steenbakkerijen, zoals in de Rupelstreek. Die mannen moesten destijds zware arbeid verrichten en hadden nood aan een snelle, stevige en goedkope maaltijd die vlot klaargemaakt kon worden op een simpel stoofpotje. Het zijn dus geen klassieke, dikke frieten en ze worden ook niet in de friteuse gegooid. Het gaat om rauwe aardappelen die in heel dunne schijfjes van amper een paar millimeter dik worden gesneden.

Die flinterdunne schijfjes gingen dan rechtstreeks, zonder ze vooraf te koken, in een grote pan met een zeer gulle klont goede hoeveboter. Door ze rauw te bakken op een mooi, levendig vuur en regelmatig op te schudden, veranderden die schijfjes langzaam maar zeker in een bergje puur goud. Het fantastische aan deze methode is dat het zetmeel in de rauwe aardappel zorgt voor een heel specifieke textuur. Je krijgt een zalige combinatie van superknapperige, krokante randjes aan de buitenkant en een heerlijk zachte, bijna romige binnenkant die de smaak van de boter helemaal heeft opgezogen. Een flinke snuif zout erover en je wist werkelijk niet wat je proefde.

Het is een zalig gerecht onder het motto: wie kent dit nog? Het is echt ongelooflijk hoe zoiets eenvoudigs zo waanzinnig lekker kan zijn. Je hebt er amper werk aan, je hoeft er geen ingewikkelde keukentoestellen voor boven te halen en het brengt instant dat warme, zorgeloze gevoel van vroeger weer helemaal terug in de keuken. Ik zou zeggen, laat al die hippe, moderne aardappelbereidingen deze week eens even voor wat ze zijn. Haal een bende goede aardappelen in huis, snijd ze in dunne schijfjes en laat ze heerlijk knapperig worden in een flinke pan met sissende boter. Het is simpel, oervlaams en magnifiek van smaak. Geniet van die heerlijke herinneringen en laat het smaken, chefs!