Op 26 februari is het World Chili Day, en laten we één misverstand maar meteen uit de wereld helpen: koken met pepers draait eigenlijk niet om afzien, maar wel om pure chemie. Het werkzame stofje capsaïcine fopt onze zenuwen eigenlijk door “braa-and!” te schreeuwen, terwijl er fysiek niets gebeurt. Ons brein reageert daarop met een shot endorfine en dopamine. Koken met chili is dus eigenlijk legale doping voor jezelf en je gasten.

De boodschap is natuurlijk wel: gebruik chili matig, en subtiel. In de Vlaamse keuken mag het geen aanval op je smaakpapillen zijn, maar een mooi extraatje. Stop ook met pepers urenlang kapot te koken in een chili con carne tot alles naar vage agressie smaakt. Gebruik ze vooral voor het plezante contrast. Een drupje chili-olie over een romige burrata of een flinterdun schijfje rode peper in een chocolademousse tilt het vetgehalte naar een hoger niveau door die subtiele tinteling.

En een gouden regel voor wie zich toch eens vergaloppeert en te zwaar heeft gekruid, of erger nog: voor wie met chili-vingers in de ogen wrijft: blijf vooral ver van de kraan af. Water verspreidt de brandende olie alleen maar door je mond of tot diep in je ooghoeken. De enige redding is dan vet. Een lepel volle yoghurt of een stevige brok kaas blust het vuur sneller dan welke brandweerploeg ook en als je chili in je ogen hebt: spoel met melk! Vette melk. Kortom: doseer de hitte, serveer de high, en houd wat zuivel bij de hand.