Ik ben op bezoek bij vrienden in de Gers, in Condom. Dat bezoek was al maanden gepland. Lang voor ik wist dat de Rode Duivels de achtste finale zouden moeten spelen tegen Portugal. En mijn gastheer, die niks met voetbal heeft, had gisterenavond drie weduwen uitgenodigd. Goede vriendinnen van  hem. Eentje werd 80. En het leek hem fijn om die dame een mooie avond te bezorgen. Met andere woorden: ik zou de tafel feestelijk delen met vijf 65 plussers. Stuk voor stuk mensen met boeiende verhalen. Maar er was maar één verhaal dat ik die avond wou horen en liefst ook zien: dat van onze Belgische voetbalploeg.

Het was een groot dilemma: voetbal kijken of beleefd zijn en mee met de gasten de tachtigste verjaardag van Gabriella vieren. Het is het laatste geworden. Er was gewoon geen andere optie. Voor het eerst in een eeuwigheid heb ik een match op een WK of EK van onze Belgen gemist. Maar ik heb wel een goed compromis gevonden. Ik heb aangeboden om te koken. Een mooi voorgerecht, hoofdgerecht en dessert, heb ik op mijn eentje bereid in de keuken, en eerlijk is eerlijk, daar heb ik wel het voetbal gevolgd. Op mijn Smartphone, en via de VRT-app ook bij de collega’s van Sporza op Radio 1. Wat een zenuwslopende match was me dat zeg. Zeker dat einde, toen was ik tergend traag de taart aan het aansnijden in de keuken, stond ik poep-zenuwachtig in die Franse keuken de seconden af te tellen.

Maar wat een avond was me dat: Thorgan Hazard scoorde en ikzelf eerlijk gezegd ook. Het gezelschap waardeerde het enorm dat ik een verrassingsdiner voor de tachtigjarige gravin bijeen kookte. Ik maakte bruschetta met tomaat, look en basilicum, ook eentje met zure room, gerookte zalm en sjalot, en een derde met burrata, groene asperges en prosciutto met wat citroenzeste. Daarna kwam mijn surf en turf met zeevruchten en rundsballetjes, aardappelen en witte wijn op tafel. En afsluiten deden we met de legendarische appeltaart van mijn mama. Jorge, de gastheer, had daar zalige Calon Ségur bij open gemaakt. Een topwijn uit Saint-Estephe, met een hartje op het etiket, een fenomenale wijn voor een onvergetelijke avond.

Ik heb geen spijt van mijn keuze. Soms moet je gewoon beleefd zijn. En eigenlijk genoot ik ook wel van het gezelschap. De gasten waren lovend over mijn kookkunsten, en bijzonder dankbaar. En de Duivels hebben ons intussen ook een ronde verder gebracht op het EK. Dus ik ben tevreden van de bijzondere avond. Maar één ding is wel duidelijk, vrijdag, in Barcelona, ga ik voor niemand koken, en zet ik mij een hele avond met een Belgisch biertje, voor TV om de match tegen Italië te volgen.