Wat volgt, is een verslag van misschien wel het zotste etentje ooit. We slaagden erin om twee plaatsen te bemachtigen aan de guest table van Gaggan Anand. De Indische chef is een absolute legende en is met zijn restaurant Gaggan Anand verkozen tot Beste Aziatische restaurant van 2025 in de The World’s 50 Best lijst én natuurlijk ook als Beste Restaurant van Thailand. Sinds enkele jaren doet hij enkel nog aan showcooking: een spektakel van 25 gangen met aangepaste wijnen in een knotsgekke show met lichteffecten en muziek – spektakel all the way. Reken er niet op om hier een gezellige tête-à-tête door te brengen met je partner, en een avondje voor goede gesprekken met je vrienden kun je hier ook niet reserveren. Je komt naar een culinaire musical, een gastronomische opera, een mini-Tomorrowland van de bijzondere hap.
Alles is show hier, en Gaggan is de keynote speaker, de stand-upcomedian, de wereldster rond wie alles draait, nog meer dan rond het eten. Mensen die niet houden van zijn stijl, vinden hem een gigantisch ego hebben. Overdreven bescheidenheid kent de man inderdaad niet. Hij ziet eruit als een Indische kruising tussen Gunter Lamoot en professor Gobelijn, met de attitude van een goeroe, en vult de keuken met zijn persoonlijkheid. Sommige mensen zijn niet gek van zoveel zelfvertrouwen. Zijn fans, en dat zijn er veel meer, vinden hem straffer dan Dimitri Vegas en Like Mike, Peter Goossens en Madonna samen. Wanneer hij de veertien gasten rond zijn keuken toespreekt, nadat hij de loeiharde muziek met zijn iPad even heeft gestopt (Gaggan is ook de hele avond DJ), zegt hij het trouwens zelf: “De meesten onder jullie gaan een fantastische avond beleven, sommigen gaan het wellicht het beste diner ooit vinden, en altijd is er wel iemand die mijn eten, en vooral mijn stijl en persoonlijkheid, niet kan luchten. Het zij zo. Ik doe mijn ding en dat doe ik vol passie. Als je het niet leuk vindt, sorry, niks aan te doen.”
Hij zegt het trouwens niet, hij roept het. De hele avond loopt Gaggan vol geestdrift rond in zijn kleine keuken, legt hier en daar een blaadje of een andere afwerking op de veertien bordjes die zijn team klaar heeft gezet, en hij blijft maar roepen. Dat hij al meer dan 110 keer in Japan is geweest, dat de opwarming van de aarde ervoor zorgt dat hij aan bepaalde ingrediënten niet op tijd kan raken, dat er in Thailand maar drie soorten temperaturen zijn: heet, waanzinnig heet, en de hel.
Het is een one-man-show en een DJ-set. Want tussendoor speelt hij zijn favoriete muziek. Van Ed Sheeran tot George Michael, van Mika tot de Bee Gees. Zijn medewerkers in de keuken dansen op de muziek, klappen in de handen, en meermaals vraagt Gaggan de gasten om luid mee te zingen, anders wil hij het volgende gerecht niet serveren. Er zitten mopjes in zijn show en culinaire verrassingen aan de lopende band. Ook speelt hij met de verlichting, alsof hij op Tomorrowland stond – iets wat hij overigens al echt heeft gedaan, want op het festival is hij een graag geziene gastchef. Logisch ook, hij is dan ook een ster tussen de sterren.
De hamvraag: is het ook lekker? Het antwoord is simpel: absoluut. Zeer lekker. Je gaat echt op culinaire reis, naar Indië, naar Thailand, naar Japan. Het is smaakvol en origineel. Je merkt ook dat Gaggan zijn opleiding heeft gevolgd bij El Bulli in Spanje. Technieken die ik ken uit de beste restaurants in Barcelona worden hier door hem ook toegepast, zonder daarmee te overdrijven. De gerechten zijn klein, Oosterse tapas eigenlijk, en om de drie gerechten komt er een nieuwe wijn. Die wijnen zijn vooral natuurwijnen uit Europa: best lekker, maar niet spectaculair. Geen enkel gerechtje viel bij ons minder in de smaak, en zeker tien van de vijftien waren ronduit spectaculair. Het menu met de aangepaste dranken is prijzig, maar je weet dan ook dat dit the place to be is in Azië. Reken op een kleine 500 euro per persoon.
Ik had Gaggan al aan het werk gezien op Netflix en op YouTube. Ik wist dus dat ik me aan een zot spektakel mocht verwachten, en dat was het zeker wel. Je moet wel even de knop omzetten; als je niet meegaat in zijn knettergekte stijl, kun je je wellicht makkelijk ergeren aan zijn manier van doen. Dan denk je: doe eens normaal, serveer gewoon lekker eten, en hou je praatjes voor jezelf. Maar het omgekeerde is ook waar: als je je helemaal laat onderdompelen in de sfeer, en het besef dat dit een unieke belevenis is (14 couverts is echt heel weinig, dus dit restaurant zit constant volgeboekt), kun je ook compleet in zwijm vallen door deze unieke ervaring. Ik bedoel: de Amerikaans gepensioneerde advocaat die naast me zat, ging helemaal uit zijn dak, en bij elke hap maakte hij kreetjes alsof er een orgasme in zijn mond plaatsvond. Het leek wel alsof er een pubermeisje naast me zat die ergens begin jaren 90 naar Koen Wauters op een podium stond te staren. Speciaal. Maar leuk wel dat mensen zo dolenthousiast op een eetervaring kunnen reageren. Wij gingen in elk geval ook met een brede glimlach terug naar ons hotel. We hadden echt lekker gegeten, en ons ook goed geamuseerd. Staying Alive zingen of Coldplay uit volle borst, met een topchef als dirigent en 13 andere mensen rondom mij uit alle hoeken van de wereld – zoiets had ik op restaurant nog nooit meegemaakt. Erg plezant hoor, zo voor een keer.
Soms komt de beste raad niet uit een gidsje, maar van de conciërge van je hotel. Toen we plannen maakten voor een avondje in een beroemde skybar, hield ze ons tegen … Lees meer
Als je denkt dat je in Bangkok alles wel gezien hebt, dan moet je naar OJO. Dit waanzinnige restaurant bevindt zich op de 76ste verdieping van het iconische King Power Mahanakhon-gebouw, die beroemde ‘gepixelde’ wolkenkrabber die de skyline van de stad domineert … Lees meer
Als je in Bangkok bent, is de rivier de Chao Phraya de hartslag van de stad, en er is geen betere plek om die energie op te snuiven dan op het terras van het Four Seasons Hotel … Lees meer
Soms weet je het op voorhand: dit wordt de avond van de vakantie. In Bangkok, een stad die barst van het waanzinnige streetfood, kozen we voor één avond van pure, onversneden Europese luxe … Lees meer
Soms moet je een vakantie precies zo eindigen als je ze begonnen bent, of in ons geval: precies zo beginnen als we ze vorig jaar geëindigd hebben. Riva Del Fiume, het Italiaanse paradijs in ons hotel, was vorig jaar de plek waar we onze trip in schoonheid afsloten en het voelde dan ook niet meer dan logisch om daar dit jaar op onze allereerste avond opnieuw aan tafel te schuiven … Lees meer
Soms brengt het leven je op de meest onverwachte plekken en kom je zo weer oude vrienden tegen, en dat was deze vakantie in Bangkok niet anders. Voor ons was het bezoek aan OXBO Bangkok heel speciaal, omdat de chef, Oliver Afonso, een oude (nou ja, in zijn geval jonge) bekende is die we al bijna tien jaar volgen … Lees meer
Wie mijn avonturen volgt, weet dat ik vorig jaar diep onder de indruk was van Potong, het gastronomische meesterwerk van Chef Pam in Bangkok. Pam, of voluit Pichaya Soontornyanakij, is momenteel zonder twijfel de strafste vrouw in de Aziatische culinaire scene … Lees meer
Terwijl jullie in België deze zondagochtend waarschijnlijk net de geur van verse pistolets en koffie in de neus hebben, ben ik hier in Bangkok de middag al gepasseerd … Lees meer