Drie sterren in Barcelona? Tot twee jaar geleden bestond het niet. Geen enkel restaurant kreeg in deze prachtige culinaire stad van de mensen van Michelin de allerhoogste quotering. Maar in 2017 gebeurde het dan toch voor Lasarte, het Catalaanse toprestaurant van de Baskische topchef Martin Berasategui.
In Oria, dichtbij San Sebastian, aan de andere kant van Spanje, heeft zijn restaurant al sinds jaar en dag drie sterren, maar de vreugde binnen zijn groep was immens toen hij dus ook in Barcelona z’n derde ster te pakken kreeg. Lasarte kun je vinden in het prachtige Monument Hotel vlak aan de indrukwekkende Passeig de Gràcia. Dit jaar kreeg de brasserie van Berasategui, Oria, ook een eerste ster, en dat is helemaal verdiend. Een bespreking daarvan kun je lezen in het Would Be Chef artikel Oria, de brasserie van Lasarte.
Het bijzondere is dat we twee jaar geleden, toevallig eigenlijk, de week nadat die derde ster kwam, met acht vrienden de Chef’s Table hadden geboekt. Een prachtige kamer is dat, die uitkijkt op de keuken. We werden er gigantisch verwend, met lekker eten en bijhorende wijnen.
Sindsdien waren we er niet meer geweest. Restaurants met drie sterren zitten meestal lang op voorhand volgeboekt, zijn ook behoorlijk duur, en je gaat dat dus niet als je dagelijkse restaurantje beschouwen. Maar nu, twee jaar later, hadden we er nog wel eens zin in. Benieuwd wat we deze keer zouden eten. Was het nog altijd even lekker? Was die derde ster nog steeds even schitterend?
Ik heb één vervelend kantje: ik kan me nogal goed herinneren wat ik in een restaurant heb gegeten. En dan komt er ook nog eens bij dat ik de foto’s van twee jaar geleden nog eens opnieuw had opgezocht om me wat voor te bereiden op dit sterrendiner. Dat zorgde ervoor dat de hapjes (die overigens erg lekker waren) me niet echt konden verrassen. We kregen namelijk dezelfde hapjes voorgeschoteld als twee jaar terug.
Het is iets was je in de hoogste culinaire regionen wel vaker tegenkomt, dat het menu nogal constant blijft. En ik begrijp ook waarom. Mensen komen niet elke maand eten, zoals ik hierboven al schreef, en op de koop toe moet je ook uitpakken met je toppers. Je wilt vooral niet teveel experimenteren, om de wellicht wat behoudsgezinde inspecteurs van Michelin niet te bruskeren. Gelukkig was er één hapje verschillend van vorige keer: een mousse van jalapeño pepers over een pittig ijsje en scheermesjes. Echt waar: dit was een knaller van jewelste, pittig en fris en smeuïg en anders. Het maakte de herhaling van de hapjes van vorige keer goed.
De broodkar is indrukwekkend. Een prachtige selectie huis gebakken broden die mooi gepresenteerd wordt. En je krijgt er naast goede olijfolie ook een bordje met vier gekleurde botertjes bij. Alle vier verschillende smaakjes, o.a. met spinazie en rode biet. Knap gedaan.
Het diner was weer erg lekker. De ‘vegetable leaf and petal salad, herbs, sprouts with lettuce cream and lobster’ is nog zo’n klassieker, die erg vaak opduikt in de menu’s van Berasategui, maar dat vind ik dan weer niet zo erg. Integendeel. Het is Berasategui zijn absolute signature dish en ik vind het zelf ook een topgerecht. Met je echte klassiekers uitpakken vind ik overigens altijd een goed idee. Alle gerechten waren mooi, met een extra pluim voor het eerste gerecht ‘slices of Iberian presa on foie-gras curd, tarama oyster and mustard ice cream’ wat voor ons echt een smaakbommetje was. Vet en fris tegelijk, met verschillende structuren en toch ook een authentieke smaak.
De desserts waren goed zonder meer. Daar hebben we op dit niveau al mooiere dingen gezien. Sven Elverfeld in Aqua en vooral ook Epicure in Parijs zijn wat desserts betreft een stuk inventiever. Goed gedaan hoor, maar nu ook niet indrukwekkend.
Over all een mooie drie sterrenmaaltijd met een paar bijzondere uitschieters. Niet het strafste restaurant dat we de voorbije jaren hebben gedaan, dat wel niet. Maar het was wel weer een gezellige klasse-avond, met lekker eten, goede wijn en een perfecte vriendelijke bediening in een chique interieur in het centrum van mijn lievelingsstad.
Soms komt de beste raad niet uit een gidsje, maar van de conciërge van je hotel. Toen we plannen maakten voor een avondje in een beroemde skybar, hield ze ons tegen … Lees meer
Als je denkt dat je in Bangkok alles wel gezien hebt, dan moet je naar OJO. Dit waanzinnige restaurant bevindt zich op de 76ste verdieping van het iconische King Power Mahanakhon-gebouw, die beroemde ‘gepixelde’ wolkenkrabber die de skyline van de stad domineert … Lees meer
Als je in Bangkok bent, is de rivier de Chao Phraya de hartslag van de stad, en er is geen betere plek om die energie op te snuiven dan op het terras van het Four Seasons Hotel … Lees meer
Soms weet je het op voorhand: dit wordt de avond van de vakantie. In Bangkok, een stad die barst van het waanzinnige streetfood, kozen we voor één avond van pure, onversneden Europese luxe … Lees meer
Soms moet je een vakantie precies zo eindigen als je ze begonnen bent, of in ons geval: precies zo beginnen als we ze vorig jaar geëindigd hebben. Riva Del Fiume, het Italiaanse paradijs in ons hotel, was vorig jaar de plek waar we onze trip in schoonheid afsloten en het voelde dan ook niet meer dan logisch om daar dit jaar op onze allereerste avond opnieuw aan tafel te schuiven … Lees meer
Soms brengt het leven je op de meest onverwachte plekken en kom je zo weer oude vrienden tegen, en dat was deze vakantie in Bangkok niet anders. Voor ons was het bezoek aan OXBO Bangkok heel speciaal, omdat de chef, Oliver Afonso, een oude (nou ja, in zijn geval jonge) bekende is die we al bijna tien jaar volgen … Lees meer
Wie mijn avonturen volgt, weet dat ik vorig jaar diep onder de indruk was van Potong, het gastronomische meesterwerk van Chef Pam in Bangkok. Pam, of voluit Pichaya Soontornyanakij, is momenteel zonder twijfel de strafste vrouw in de Aziatische culinaire scene … Lees meer
Parijs blijft voor mij de onbetwiste hoofdstad van de absolute gastronomie. De stad barst van de Michelinsterren maar er is één plek die daar letterlijk en figuurlijk bovenuit steekt … Lees meer